مقالات گردشگری

این مرکز در روستای پیناوالا در ۱۳‏‎ ‎کیلومتری شمال غرب شهرستان کاگل ‏واقع شده است. ‎‏به عنوان بزرگ‌ترین مرکز نگهداری از فیل‌های آسیا در میان کشورهای جهان شهرت ‏دارد. این مرکز در سال ۱۹۷۵ آغاز به فعالیت کرده و طبق ‏آخرین آمار دارای ۸۸ ‏رأس فیل است؛ در این مرکز از بچه فیل‌های یتیم و فیل‌های آسیب دیده نیز ‏نگهداری می‌شود. در طول روز فیل‌های ماده به همراه بچه‌های خود ‏آزادانه به گشت و گذار پرداخته و آب تنی می‌کنند. ‏فیل‌های نر نیز وظیفه حمل ‏غذا را دارند و معمولاً به صورت زنجیر شده و جدا نگهداری ‏می‌شوند‎. بازدید از این مکان جالب در شهر کندی بسیار جالب است، حتما سری به این مرکز بزنید.‏‏

از جاذبه‌های زیبای شهر کندی می‌توان به دریاچه کندی اشاره کرد که به صورت مصنوعی در وسط شهر ساخته شده ‏است. این دریاچه در سال ۱۸۰۷ در کنار معبد دندان مقدس به صورت حفاظت شده ساخته شده، به طوری که ‏ماهیگیری در آن ممنوع است. دریاچه کندی توسط آخرین پادشاه سریلانکا به نام ویکراما راجاسین ساخته شده است که با نام اقیانوس شیری نیز یاد می‌شود. با اینکه این دریاچه در وسط شهر واقع شده اما هموراه مورد توجه گردشگران و توریست ها قرار می‌گیرد؛ می‌توان گفت یکی از بهترین مکان‌ها برای قدم زدن و دور ماندن از سر و صدای شهر همین جاست.

‏‏‏در این معبد، دندان مقدس بودا نگهداری می‌‌شود و همواره در میان بوداییان سریلانکا و جهان از اهمیت زیادی برخودار است. این معبد در سال ۱۵۹۳‬ میلادی ‏توسط یکی از پادشاهان سریلانکا ساخته شده و سپس چندین بنا به آن اضافه گردیده است. این معبد جزو مکان‌های مقدس در کندی محسوب می‌شود؛ معبدی با سقف طلایی که محل قرار گرفتن دندان بودا است. خود معبد دندان نیز در مجموعه قصر سلطنتی واقع شده و از چندین معبد و موزه تشکیل شده است. معبد دندان مقدس بودا به عنوان یک اثر تاریخی دارای معماری خیره‌ کننده‌ای است و دندان بودا در داخل محفظه‌ای به شکل استوپا نگهداری می‌شود. همچنین این مجموعه شامل تعداد زیادی زیارتگاه و موزه است که با بازدید از این مکان‌ تصویر روشنی از فرهنگ و تاریخ سرزمین کندی به دست خواهید آورد. بخش اصلی معماری این معبد نیز برجی هشت ضلعی است که به نوعی نقش محراب داشته و محلی برای نگهداری مقدسات آیین بودا محسوب می‌شود.

این پارک بی‌نظیر در خط ساحلی شهر کلمبو قرار دارد و در زمان‌های قدیم به عنوان مکانی برای برگزاری مسابقات سوارکاری، فوتبال، راگبی و تنیس استفاده می‌گردیده است، ولی امروزه با تغییر کاربری برای تفریح و گذران وقت استفاده می‌شود که می‌توانید چشم انداز زیبایی از اقیانوس هند را تماشا کنید یا از طلوع و غروب زیبای خورشید در این پارک لذت ببرید. گردشگران در هنگام بازدید از این پارک سیر نمی‌شوند و در سفرهای بعدی‌شان نیز به بازدید از این پارک علاقه نشان می‌دهند.

این معبد زیبا در دوران پرتغالی ها ساخته شده و جزو قدیمی ترین معبدهای شهر کلمبو به شمار می رود. این مکان به خدای جنگ اسکندا اختصاص دارد و در واقع نقطه شروع جشنواره سالانه هندو هاست. ساختمان اصلی این معبد به عنوان نمادی برای خدایان و الهه ها تزئین شده است و در داخل این معبد نیز چندین زیارتگاه به نام های شیوا و گانشا وجود دارد. در هنگام سفرتان به شهر کلمبو بازدید از معبد سریلانکا سری کایلا واساناتار با شکوه را از دست ندهید.

بزرگترین موزه سریلانکا به عنوان موزه ملی شناخته می‌شود و در سال ۱۸۷۷ توسط ویلیام هنری گریگوری تاسیس شده است. موزه ملی کلمبو دارای معماری به سبک ایتالیایی است و محلی برای نگه داری اشیای سلطنتی مربوط به پادشاهان کندیان است. اگر اغراق نباشد؛ بیش از ۱۰۰ هزار وسیله قدیمی در این موزه وجود دارد که مطابق با دوره‌های تاریخی تنظیم شده‌اند. در این موزه، کتابخانه‌ای نیز دایر است که شامل مجموعه وسیعی از کتاب‌های تاریخی و فرهنگی است و در مردم شناسی و انسان شناسی نقش مهمی ایفا می‌کند. بنابراین در سفرتان به شهر کلمبو بازدید از این موزه پیشنهاد می‌شود و همواره در طی سالیان مورد توجه بازدید کنندگان قرار گرفته است. همچنین موزه ملی کلمبو شامل چندین تالار قدیمی و تالارهای جدید است؛ با اینکه ظاهر بنا قدیمی مانده، اما به عنوان یکی از اصلی ترین جاذبه‌‌های گردشگری سریلانکا شناخته می‌شود.

معبد گانگارامایا، معبدی بودایی در شهر کلمبو سریلانکا واقع شده است. می‌توان گفت یکی از بهترین جاذبه‌های گردشگری در شهر کلمبو همین معبد بودایی است. لذت تماشای معماری معابد بودایی و اعمال دینی که در آن ها انجام می‌گیرد به شناخت میراث دوهزار ساله‌ دین بودایی کمک می‌کند، شاید برایتان جالب باشد که امروزه بیش از پانصد میلیون بودایی در کره زمین زندگی می کنند.

مسجد سرخ کلمبو با معماری زیبا جزو جاذبه‌های گردشگری شهر به شمار می‌رود. این مسجد علاوه بر معماری شگفت انگیز دارای قدمت زیادی است و تاریخچه ساخت مسجد سرخ کلمبو به سال ۱۹۰۸ بر می‌گردد که توسط هندی های مسلمان ساخته شده است؛ هندی‌های می‌خواستند در هنگام تجارت کشور در کشور سریلانکا مکانی برای عبادت داشته باشند. ساخت بنای اصلی این مسجد فقط یک سال طول کشید و در طی سالیان بعد مورد استفاده خیلی از دریانوردان نیز قرار گرفت. این مسجد نمونه‌ای دیگر از مسجد جامع کوالالامپور در مالزی است که ساختمان مسجد از بیرون از لحاظ رنگ آمیزی دیوارها بسیار زیبا و جذاب بوده و بر اساس معماری متفاوت هندو اسلامی است، در واقع این سبک ترکیبی از معماری بومی هندو اسلامی و نئو کلاسیک است.

درّه رامیت از 45 کیلومتری شمال‌غربی دوشنبه شروع می‌شود. اين درّه با مناطق تفریحی پر‌شمار و چشمه‌های آب‌گرم در مناطق پايينی و از جنگل‌ها و رودخانه‌های زیبا در مناطق بالايی، يكی از زيباترين و بكرترين مناطق تاجيكستان محسوب می‌شود. شما می‌توانید با نيم ساعت رانندگی از دوشنبه به سوی شهر وحدت به این درّه برسید. رودخانه‌ی کافرنهان 378 کیلومتر طول دارد. سرچشمه سمت چپ آن رودخانه ساربا، از یخ‌ها و پهنه‌های برفی قاراتگين شروع شده و سرچشمه سمت راست آن از رودخانه سردی ميانه ‌در محدوده حصار آغاز می‌شود.

اگر در بزرگراه کولاب به واسع رانندگی کنید شیب‌های تند خواجه‌ مؤمن و  دیوار‌های نمکی را می‌بینید که تا ارتفاع 500 متری رسیده‌اند. راه‌های نمکی به علت تناوب لایه‌های خالص(از5 تا 15 سانتی‌متر) و ناخالص(مخلوط شده با  انواع مختلف خاک رس با حدود 5/1 سانتی متر ضخامت) براحتی قابل مشاهده هستند. این نمک‌ها حداقل در مدت 20000 سال در اینجا روی هم انباشته شده‌اند. ماركوپولو، كاشف مشهور ونيزی صد‌ها سال پیش پس از بازدید از این منطقه نوشت: در اینجا نمک سفت است و توسط بیل‌های بزرگ شکسته شده است. میزان نمک آنقدر زیاد است که تا آخر دنیا برای همه کافی است.

چهل‌ و‌ چهار چشمه مکان بسیار معروفی در تاجیکستان و کشور همسایه ازبکستان  است، زیرا از دامنه‌ی تپّه کوچکی که قبلاً صحرا بوده است پنج چشمه‌ی بزرگ  از زیر زمین بیرون می‌آید که به 39 چشمه کوچکتر تقسیم می‌گردند. آب چشمه‌ها  با هم جریان می‌یابند تا کانالی پر از ماهی به عرض 12تا 13متر تشکیل دهند.  جالب است بدانید ماهی‌ها به طرف پایین رودخانه شنا نمی‌كنند بلکه در 8  الی9 متری ابتدای آن می‌مانند.

در قرون 2 و 3 قبل از میلاد مسيح منطقه درّه کافرنهان و مناطق اطراف آن بخشی از امپراطوری یونانی- باختری بود. اين مطلب از سكّه‌هايي كه در ولايت قشقا دريا، حوالی شهرِكتاب يافت شد، تاييد می‌شوند. اكثر اين سكّه‌ها مضروب دوران اوكراتيدس می‌ باشند. این مناطق در قرون 1 قبل از میلاد تا 3 پس از میلاد بخشی از امپراطوری کوشان شد. در قرن 8 این ناحیه(همراه با سایر  مناطق آسیای مرکزی) توسط اعراب مورد تهاجم قرار گرفت و بالاخره در قرون 14 و 15 به تیمور تعلق یافت.

درست در مرکز شهر کولاب و در نزدیکی موزه مطالعات منطقه‌ای آرامگاهی قرار دارد که توسط درختان چنار صد‌ ساله احاطه شده و متعلق به شاعر، فیلسوف و  متفکّر قرن 14 ميلادي، میر‌ سیّد‌علی‌ همدانی است. میر سیّد‌علی‌ همدانی که در  برخی منطقه‌ها با نام‌های شاه همدان و امیر‌کبیر نیز شناخته می‌شود، در تاجیکستان عهد شوروی چهره‌ای شناخته شده نبود. تولّد میر سیّدعلی در دوازدهم رجب سال 714ق اتفاق افتاده است و به حساب ابجد كلمه "رحمه الله" تاریخ ولادت اوست؛ چنانكه "بسم‌ الله‌ الرحمن‌ الرحیم" تاریخ وفات او (786ق) می‌باشد و برحسب نقل ‌این كلمه مباركه را در موقع وفات بر لب داشته است.

باختر، کشوری باستانی در آسیای مرکزی است، که امروزه در منطقه جنوب  تاجیکستان، ازبکستان و شمال افغانستان واقع شده است. از باختر به عنوان  منبع عتیقه نام برده مي‌شود. یک منطقه که طلای بسیاری از آنجا استخراج  می‌شده و اسب‌های باشکوهی را می‌پرورانده است. در گنج معروف آمو‌دریا که در  قرن 19 در کناره راست رودخانه‌ی پنج یافت شد، تعداد زیادی از اقلام طلایی  همراه با تصاویری از اسب‌ها با ویژگی‌های واضحی از گونه‌های بومی منطقه  وجود داشت. رودخانه‌های پنج و وخش در وسط این منطقه جریان دارند و بعد از  بهم پیوستن، رودخانه بزرگ آمو‌دریا که در دنیای باستان به جیحون معروف بوده  است را به وجود می‌آورند. ناحیه پهناوری بین وخش و پنج (یعنی کناره چپ  درّه وخش) به نام منطقه ختل وجود داشته است. در تاریخ باستان، ختل یک قسمت  از بخارا بوده است.

در سال 1877 ميلادی در کنار آمو‌دریا (در زمان‌های باستان این قسمت از  رود‌خانه و ریزآبه‌هایش به جیحون معروف بوده‌اند.) ساکنین محلّی یک گنج  بزرگ در نزدیکی تخت‌ قباد[2] یافتند که شامل بیش از 2000 سکه‌ی طلا و نقره و  بسیاری از آثار هنری طلايی متعلّق به دوره‌های هخامنشی و باختری-يونانی[3]  می‌شد. گنج به سه تاجر بخارایی که با کاروان‌هایشان عازم شمال هند  (پاکستان امروزی) بودند فروخته شد.

اجنّه‌تپّه، تپّه‌شیطان[2]، تپّه‌جادوگر[3]، تپّه شرارت و جن[4] نامی است که ساکنین محلّی به دشت مرتفعی که از سه طرف با حفره‌ها و نهرهای آبیاری  احاطه شده و در بوته‌ زارهای انبوه مدفون شده و با برآمدگی‌ها و سنگ‌های  بدون شکل احاطه شده است، می‌دهند.

درّه قره‌تاغ تقریباً از 8 کیلومتری نزدیک یک بزرگراه در44 کیلومتری غرب  دوشنبه پشت روستای قره‌تاغ که در امتداد کناره راست رودخانه قره‌تاغ کشیده  شده است، شروع مي‌شود. یک مسیر در امتداد درّه شیرکنت در کناره چپ رودخانه  کشیده شده است که تقریباً 20 کیلومتر است. خانه‌ها و باغ‌های ساکنین محلّی  مانند یک روبان پیوسته در امتداد رودخانه در قسمت پایینی درّه کشیده  شده‌اند. هیچ کس در قسمت بالایی درّه زندگی نمی‌کند.

در فاصله نه چندان دور از شهر تورسن‌زاده درّه شیرکنت[2] شروع شده است؛  جایی که پارکی طبیعی‌-تاریخی با همان نام واقع شده است. پارک در ژوئن  سال1991م به منظور حفاظت از گیاهان منحصر به فرد منطقه، اکوسیستم‌ها و  بنا‌های فرهنگی و طبیعی بعلاوه مطالعه دقیق درباره‌ی منطقه‌ی جنوب غربی  حصار تأسيس شده است.

موزه ملی تاجیکستان یک موزه تازه بازسازی شده است که نمایشگاه‌هایی از تاریخ قدیم و جدید جمهوری تاجیکستان را در خود جای داده است و در پایتخت کشور تاجیکستان، شهر دوشنبه، واقع شده است. این موزه در سال ۱۹۳۴ افتتاح و در سال ۱۹۹۹ عنوان موزه ملی را دریافت کرده است. این ساختمان منحصر به فرد برای همه بازدیدکنندگانی که شروع به کاوش در کشور کوچک آسیای مرکزی کرده‌اند واقعاً الهام بخش است و با معرفی تاریخ، طبیعت، زندگی محلی و فرهنگ مردم تاجیکستان مورد توجه گردشگران بسیاری قرار گرفته است. تاجیکستان کشوری در آسیای میانه است که توسط افغانستان، چین، قرقیزستان و ازبکستان احاطه شده است. این شهر به دلیل کوه‌های ناهموار مشهور به پیاده‌روی و کوهنوردی است. کوه‌های فان، در نزدیکی پایتخت ملی دوشنبه، دارای قله‌های پوشیده از برف هستند که بیش از ۵۰۰۰ متر ارتفاع دارند.

درّه ورزاب منطقه تفریحی مورد علاقه ساکنین دوشنبه است. در آنجا تعداد زیادی منطقه تفریحی و مکان‌هایی برای استراحت و يا به قول تاجيك‌ها دم‌گيری  وجود دارد. ورزاب به عنوان یک منطقه جغرافیایی کوچک نزدیک دوشنبه، در نقطه تقاطع سرچشمه رود ‌ورزاب و قسمت‌های مرکزی از سراشیبی‌های جنوبی رشته کوه حصار بسیار شناخته شده است. ناحیه ورزاب در مرزهای شمالی درّه زرافشان و در  سراشیبی‌های شمالی رشته کوه حصار واقع شده است. از شرق به درّه رامیت و از  جنوب‌ شرقی به راحتی و وحدت می‌رسد. بزرگراه‌هایی که دوشنبه را با بخش‌های  شمالی کشور و درّه فرقانه، استرفشن (اوراتپّه‌سابق)، خجند،  (لنين‌آباد‌سابق) و عینی و پنجکنت، به هم پیوند می‌دهند از درّه ورزاب عبور  می‌كنند.