مقالات گردشگری

ماسایی‌ها (سواحیلی: Wamasai) یک گروه قومی نیلوتیک هستند که در شمال، مرکز  و جنوب کنیا و شمال تانزانیا ساکن هستند. آنها به دلیل اقامت در نزدیکی  پارک‌های سافاری دریاچه‌های بزرگ آفریقا و آداب و رسوم و لباس‌های  متمایزشان در میان شناخته‌ شده‌ترین جمعیت‌های محلی در سطح بین‌المللی  هستند. ماسایی‌ها به زبان ماا (ɔl Maa) صحبت می‌کنند، یکی از اعضای خانواده  زبان‌های نیلوتیک که به زبان‌های دینکا، کالنجین و نوئر مربوط می‌شود. به   جز برخی از بزرگانی که در مناطق روستایی زندگی می‌کنند، اکثر مردم ماسایی  به زبان‌های رسمی کنیا و تانزانیا صحبت می‌کنند که سواحیلی و انگلیسی  هستند.

لو که جولوو یا کاویروندو نیز نامیده می‌شود، مردمی هستند که در میان چندین  قوم بانتو زبان در کشور هموار نزدیک دریاچه ویکتوریا در غرب کنیا و شمال  تانزانیا زندگی می‌کنند. با بیش از چهار میلیون جمعیت، لوها چهارمین گروه  قومی بزرگ در کنیا (حدود یک دهم جمعیت) پس از کیکویوها (که در سالهای  اول  پس از استقلال کنیا با آنها قدرت سیاسی مشترک داشتند) ، لوهیا و کالنجین.

میجیکیندا (“نه قبیله”) گروهی از 9 گروه قومی بانتو هستند که در سواحل  کنیا، بین رودخانه‌های ساباکی و اومبا، در منطقه‌ای که از مرز تانزانیا در  جنوب تا مرز نزدیک سومالی در جنوب امتداد دارد، ساکن هستند. باستان شناس  چاپوروکا کوسیمبا ادعا می‌کند که مردم میجیکندا قبلاً در شهرهای ساحلی  زندگی می‌کردند، اما بعداً در مناطق داخلی کنیا ساکن شدند تا از  تسلیم شدن  در برابر نیروهای مسلط پرتغالی که در آن زمان تحت کنترل بودند، اجتناب  کنند. از نظر تاریخی، گروه‌های قومی میجیکیندا توسط افراد خارجی ، Nyika یا  Nika نامیده می‌شوند. این یک اصطلاح موهن به معنای “مردم بوته‌ای” است. 9  گروه قومی که مردم میجیکیندا را تشکیل می‌دهند عبارتند از چونی،  کامبه،  دوروما، کائوما، ریبه، رابای، جیبانا، گیریاما و دیگو. دیگوها میجیکیندای  جنوبی هستند در حالی که بقیه میجیکیندای شمالی هستند. دیگوها به دلیل  نزدیکی به مرز مشترک در تانزانیا نیز یافت می‌شوند.

مرو یا آمیرو (از جمله نگا) یک گروه قومی بانتو هستند که در منطقه مرو کنیا  در زمین‌های حاصلخیز دامنه‌ شمالی و شرقی کوه کنیا، در استان شرقی سابق  کنیا زندگی می‌کنند. نام «مرو» هم به مردم و هم به منطقه اشاره دارد. پس از  اعلام قانون اساسی جدید در کنیا در 27 اوت 2010، مرو بزرگ بیشتر تعریف شد و  اکنون از شهرستان‌های دوقلوی تاراکا-نیتی و مرو تشکیل شده است. مرو بزرگ  تقریباً 13000 کیلومتر مربع (5000 مایل مربع) را پوشانده است که از رودخانه  توسی در مرز با شهرستان امبو در جنوب تا مرز شهرستان ایزیولو در شمال  امتداد دارد.

گوسی که کیسی یا کوزوو نیز نامیده می‌شود، مردمی به زبان بانتو هستند که در  تپه‌های غرب کنیا در منطقه‌ای بین دریاچه ویکتوریا و مرز تانزانیا ساکن  هستند. گوسی‌ها احتمالاً حدود 500 سال پیش از منطقه کوه الگون به ارتفاعات  کنونی خود آمده‌اند. اقتصاد گوسی شامل فعالیت‌های تولیدی متعددی می‌شود: آنها پیرتروم و چای را به عنوان محصولات نقدی، و همچنین ارزن، ذرت، کاساوا، سورگوم، یام، بادام زمینی و موز را پرورش می‌دهند. و از گاو، گوسفند، بز،  مرغ و زنبور عسل  نگهداری می‌کنند. مردان گوسی به شکار، گله داری و ماهی گیری می‌پردازند، در حالی که زنان کره می‌سازند و بیشتر کارهای کشاورزی را انجام می‌دهند. منطقه آنها یکی از پرجمعیت‌ترین مناطق کنیا است و گوسی‌ها  یکی از بزرگترین گروه‌های قومی در کنیا را تشکیل می‌دهند.

لوهیا (همچنین به نام‌های آبالویا یا لوییا نیز شناخته می‌شود) یکی از   گروه‌های قوم بانتو و دومین گروه قومی بزرگ در کنیا در دهه 1980 بود. مردم  این قوم در غرب کنیا و اوگاندا ساکن شده‌اند. آنها از نظر فرهنگی و زبانی  به 20 قبیله (یا 21، زمانی که سوباها را  شامل می‌شود) تقسیم می‌شوند.  بوکوسو بزرگترین قبیله لوهیا است و تقریبا 50 درصد از کل جمعیت لوهیا را  تشکیل می‌دهد. آنها بر دیگر قبایل کوچک luhya  تسلط دارند و در هر دو  شهرستان Bungoma و Trans nzoia زندگی می‌کنند.

مردم کامبا یا آکامبا (گاهی اوقات واکامبا نامیده می‌شود.) یک گروه قومی  بانتو هستند که عمدتاً در کنیا از نایروبی تا تساوو و شمال تا امبو در بخش  جنوبی استان شرقی سابق زندگی می‌کنند. این سرزمین اوکامبانی نام دارد و  شهرستان ماکونی، شهرستان کیتویی و شهرستان ماچاکوس را تشکیل می‌دهد. آنها  همچنین دومین گروه قومی بزرگ را در 8 شهرستان از جمله شهرستان نایروبی و  مومباسا تشکیل می‌دهند و ارتباط نزدیکی با همسایه خود کیکویو دارند. آنها  از نظر زبان و فرهنگ با کیکویو، امبو، امبیره و مرو و تا حدی با دیگو و  گیریاما در سواحل کنیا ارتباط نزدیکی دارند. اگرچه کامباها عمدتاً کشاورز  هستند، اما تعداد قابل توجهی گاو، گوسفند و بز نگهداری می‌کنند.

کیکویو که به آن گیکویو یا آگیکویو نیز گفته می‌شود ، مردمانی به زبان  بانتو هستند که زبان آنها نزدیکترین ارتباط را با زبان Embu و Mbeere دارد و  در مناطق مرتفع جنوب مرکزی زندگی می‌کنند. در اواخر قرن بیستم، کیکویوها  بیش از 4،400،000 نفر بودند و بزرگترین گروه قومی در کنیا را تشکیل  می‌دادند. ( تقریباً 20 درصد از کل جمعیت)

Bantus بزرگترین بخش جمعیت در کنیا است. اصطلاح بانتو به مردمانی اشاره  دارد که به زبان‌های جنوب مرکزی نیجر-کنگو صحبت می‌کنند. مردمان بانتوس از  مناطق مرزی کامرون و نیجریه بودند. اکثر بانتوها کشاورز هستند. برخی از  گروه های برجسته بانتو در کنیا عبارتند از کیکویو، کامبا، لوهیا، کیسی،   مرو و میجیکندا. مردم سواحیلی از نسل مردمان وانگوزی بانتو هستند که  با مهاجران عرب ازدواج کردند. بزرگترین گروه قومی کنیا کیکویو است. آنها  کمتر از یک پنجم جمعیت را تشکیل می‌دهند. از زمان استقلال کنیا در سال  1963، سیاست کنیا با تنش‌های قومی و رقابت بین گروه‌های بزرگ‌تر مشخص شده  است.

جمعیت شناسی کنیا توسط اداره ملی آمار کنیا نظارت می‌شود. کنیا یک کشور چند  قومیتی و بسیار بسیار متنوع در شرق آفریقا است که بی‌شک  یکی از جذاب‌ترین  کشورهاست که ارزش تحقیق و بررسی شرایط ویزای کنیا و سفر به آن را دارد.  جمعیت کنیا در سرشماری سال 2019، 47 میلیون نفر گزارش شد. نرخ رشد جمعیت در  طول دهه 2000 کاهش یافته است و 2.7 درصد (از سال 2010) تخمین زده شده است  که در نتیجه آن در سال 2016 حدود 46.5 میلیون نفر برآورد شده است.

مرز شمالی کنیا وحشی‌ترین منطقه این کشور است. گستره عظیم بیابان خشک و  نیمه بیابانی تنها توسط دامداران بسیار عشایری مانند پوکوت، تورکانا،  سامبورو و سویی اشغال شده است. شترها در کنار گاوهای سرسخت و گله دارانشان  در امتداد مسیرهای خاکی شیاردار راه می‌روند. رشته‌ کوه‌های عظیم، وسعت  بزرگ دریاچه تورکانا و مایل به مایل صحرای سخت وجود دارد. بیشتر مناطق مرزی  شمالی کنیا برای گردشگران عادی غیرقابل دسترس است، و  تنها سخت‌کوه‌ترین  کوله‌گردان‌ها به این منطقه سفر می‌کنند. با این حال، در حال حاضر دو مکان  وجود دارد که دسترسی به آنها امکان پذیر است. رشته کوه ماتیوس و دریاچه  تورکانا. دو نقطه هیجان انگیز که مانند آن را نمی‌توانید در کنیا پیدا  کنید. با این حال، برای همه مناسب نیست. به دلیل دور بودن منطقه هیچ پرواز  برنامه‌ریزی شده‌ای به اینجا نمی‌رود. دسترسی با چارتر خصوصی از نانیوکی  است و اقامت صرفاً برای افرادی که طبیعت ماجراجویی دارند مناسب است.

کنیا با نام رسمی جمهوری کنیا ( سواحیلی: Jamhuri ya Kenya)، کشوری است در  شرق آفریقا که بیست و هشتمین کشور پرجمعیت جهان و هفتمین کشور پرجمعیت در  آفریقا محسوب می‌شود و با ویزای کنیا می‌توانید به این کشور سفر کنید.  جغرافیای کنیا متنوع است و در بین 47 شهرستان آن متفاوت است. کنیا  دارای  خط ساحلی در اقیانوس هند است که شامل باتلاق‌هایی از مانگروهای شرق آفریقا  است. داخل سرزمین دشت‌های وسیع و تپه‌های متعدد است. کنیا از شمال غربی با  سودان جنوبی، از غرب با اوگاندا، از شرق با سومالی، از جنوب با تانزانیا و  از شمال با اتیوپی همسایه است. بخش‌های مرکزی و غربی کنیا با دره ریفت کنیا  و استان مرکزی که دارای بلندترین کوه، کوه کنیا و کوه الگون در مرز بین  کنیا و اوگاندا است، مشخص می‌شود. جنگل کاکامگا در غرب کنیا یادگاری از  جنگل‌های بارانی شرق آفریقا است. جنگل مائو بسیار بزرگتر است، بزرگترین  مجموعه جنگلی در شرق آفریقا.

کنیا با نام رسمی جمهوری کنیا (سواحیلی:  Jamhuri ya Kenya )، کشوری در شرق  آفریقا است که از آغاز پارینه سنگی زیرین  شاهد سکونت انسان بوده است. کنیا یکی از اعضای کشورهای مشترک المنافع است که طبق سرشماری سال 2019  جمعیتی بیش از 47.6 میلیون نفر را شامل می‌شود. کنیا بیست و هشتمین کشور  پرجمعیت جهان و هفتمین کشور پرجمعیت در آفریقا است که ایرانیان برای سفر به آن به ویزای توریستی الکترونیکی کنیا نیاز دارند. پایتخت و بزرگترین  شهر کنیا نایروبی است، در حالی که قدیمی‌ترین و دومی شهر بزرگ آن، که تا  سال 1907 نیز اولین پایتخت کنیا بود، شهر ساحلی مومباسا است که شامل جزیره مومباسا در اقیانوس هند است. همچنین کیسومو سومین شهر  بزرگ کنیا و همچنین  یک بندر داخلی در خلیج وینام است که همراه با خلیج‌های  متعدد و سکونتگاه‌های انسانی که یکی از قطب‌های مهم حمل‌ و نقل دریایی، ماهیگیری، کشاورزی، تجاری، تاریخی و گردشگری در دریاچه ویکتوریا است.

از مسکو تا مرزهای شرقی چین، مسافتی بیش از  نه هزار کیلومتر توسط قطارهای  سراسری سیبری پیموده می‌شود. هر دو روز یک  بار در نیمه شب، قطاری برای  شروع یک سفر طولانی که یک هفته طول می‌کشد مسکو  را به مقصد “ولادی وستوک”  ترک می‌کند. مردم زیادی از جمله گردشگران خارجی  از راه‌های دور می‌آیند تا  این سفر را تجربه کنند. به گفته گردشگران خارجی،  این طولانی‌ترین سفری  است که یک نفر می‌تواند طی کند. می‌توان از داخل  قطار مناظر را نگاه کرد و  به مکان‌های جدیدی رفت.

کالاش قومی هندوایرانی ساکن هندوکش است. آن‌ها در ناحیه چیترال، استان سرحد در شمال شرقی پاکستان سکونت دارند و به زبان کالاش از زبان‌های هندوایرانی  شاخه داردی سخن می‌گویند. کالاش‌ها آخرین جامعه‌ای هستند که کیش کهن آریایی را زنده نگه داشته‌اند و جمعیت آن‌ها حدود ۶ هزار نفر برآورد  می‌شود. کالاش‌ها از اصیل‌ترین مردمان آریایی هستند. فرهنگ مردم کالاش بسیار منحصر بفرد و کاملاً متفاوت از اقوام همسایه ایشان است و به همین جهت این قوم بسیار مورد توجه مردم‌ شناسان قرار گرفته‌اند. آن‌ها چندخداباور  هستند و طبیعت نقش معنوی مهمی در زندگی ایشان دارد. نورستانی‌ها که  همسایگان شرقی کالاش‌ها هستند و در ولایت نورستان افغانستان سکونت دارند نیز در گذشته مذهبی مشابه با کالاش‌ها داشتند.

عوامل متعدد اجتماعی، فرهنگی و تاریخی دست به دست هم داده‌اند تا آشپزی سریلانکا شکل بگیرد. تاثیر دوران استعمار هلند را نمی‌توان بر آشپزی این  منطقه نادیده گرفت، ضمن اینکه آشپزی اندونزی و جنوب هند هم بر سریلانکا تاثیر  گذاشته است. امروزه برنج، نارگیل و ادویه‌های متعدد از اصلی‌ترین  مواد تشکیل‌دهنده‌ غذاهای سریلانکایی هستند. مهم‌ترین ویژگی رژیم غذایی در سریلانکا، استفاده از برنج آب‌پز یا بخارپز است که با انواع خوراک، کاری ماهی، مرغ، گوشت گوساله یا گوسفند سرو می‌شود. انواع دیگری از خوراک هم  وجود دارند که با سبزیجات و حبوبات تهیه می‌شوند و در کنار برنج سرو می‌شوند. همراه با غذا، انواع ترشی میوه و سبزیجات، چتنی و نوعی سس استفاده می‌کنند که از پودر نارگیل، فلفل و آبلیمو تهیه می‌شود.

این قله در زبان محلی سری پادا (Sri Pada) یا Samanalakanda نامیده می‌شود  که به‌معنای کوه پروانه است. این کوه مخروطی ۲۲۴۳ متری در نواحی مرکزی  سریلانکا قرار دارد. این قله را سری پادا  یعنی جای پای مقدس نامیده‌اند  چون در نزدیکی قله، تخته سنگی مسطحی قرار دارد که بودایی‌ها معتقدند جای  پای بودا است. پیروان آیین هندو اعتقاد دارند که این مکان، قدمگاه شیوا است  و مسیحیان و مسلمانان منطقه معتقدند که این صخره، جای پای حضرت آدم (ع) یا  سنت توماس است.

این پارک ملی در مرز میان استان‌های  Sabaragamuwa و Uva قرار دارد. این  پارک به‌منظور حفاظت از حیوانات وحشی ساخته شده است. این مجموعه‌ حفاظت‌  شده، مساحتی در حدود ۳۰ هزار هکتار را در بر می‌گیرد. این منطقه پیش از  اینکه به‌عنوان پارک ملی و پناهگاه حیات وحش انتخاب شود، برای کشاورزی  تناوبی مورد استفاده قرار می‌گرفته است. این  پارک در ۱۶۵ کیلومتری کلمبو  قرار دارد و یکی از مهم‌ترین زیستگاه‌های پرندگان آبی و فیل‌های سریلانکایی  است. این پارک سومین پارک پربازدید سریلانکاست و به یکی از جاذبه‌های  گردشگری محبوب این کشور تبدیل شده است به‌ خصوص برای کسانی که به جاذبه‌های  طبیعی و حیات وحش علاقه دارند.

پارک ملی یالا، پربازدیدترین و دومین پارک ملی بزرگ سریلانکا است. این پارک  به پنج قسمت تقسیم شده که در حال حاضر دو قسمت از آن برای بازدید عموم باز  است. هرکدام از این بخش‌ها نام جداگانه‌ای دارند. بخش اول پارک ملی روهونا  (Ruhuna) و بخش دوم پارک ملی کومانا (Kumana) یا یالای شرقی نام دارد. این  مجموعه در نواحی جنوب شرقی این کشور واقع شده و در استان جنوبی و استان   اووا (Uva) قرار گرفته است. این پارک وسعتی معادل ۹۷۹ کیلومتر مربع دارد و  در ۳۰۰ کیلومتری کلمبو واقع شده است. این پارک در سال ۱۹۰۰ به‌عنوان  منطقه‌  حفاظت‌ شده‌ حیات وحش انتخاب شده است و به خاطر تنوع حیوانات وحشی  شهرت دارد.

این پرورشگاه فیل محلی برای نگهداری و  حفاظت از فیل‌های آسیایی است که در  دهکده‌ پیناوالا در ۱۳ کیلومتری شهر  Kegalle در استان Sabaragamuwa قرار  دارد. در سال ۲۰۱۱، ۸۸ فیل شامل ۳۹ فیل  نر و ۴۹ فیل ماده از ۳ نسل در این  مجموعه زندگی می‌کردند. این پرورشگاه به‌منظور حفاظت و مراقبت از فیل‌هایی  پایه‌گذاری شد که بدون غذا، از پدر و مادر خود دور افتاده بودند و در  جنگل‌های سریلانکا رها شده  بودند. این مجموعه در سال ۱۹۷۵ توسط دپارتمان  حفاظت از حیات وحش سریلانکا، ساخته شده است. این مجموعه ابتدا در پارک ملی  Wilpattu قرار داشت و بعدها  بعد از چند بار جابه‌جایی به مکان جدید منتقل  شد.